दाजु (जेठान) मुरारीप्रसाद पोखरेलको सौजन्यमा प्राप्त ताराप्रसाद घिमिरेद्वारा लिखित आत्मवृत्तान्त आयाम २०७८ सालको दशैंमा पढिएका पुस्तक मध्ये एक हो । यो पुस्तक मैले एकै दिनमा पढी सिध्याएँ ।
आज धेरै दिनपछि मौसम बदलियो। मन पनि बदलिएको छ । घरदेशबाट टाढा पदेशमा छु।दशै सुरु भएको छ। युटुवबाट मालसिरी धून सुन्दै छु । मनमस्तिष्क नोस्टालजिक भएको छ। बारीभरि
आमा बिनाको घर हुन्छ शून्य न्यास्रो र निर्जन्, घनघोर् अरण्य रोऊँ, म कस्ले पुछिदिन्छ आँशु त्यो मातृवात्सल्य कहाँ म दाजुँ?।।१।। बल्दैन आकाश् जति सूर्य छाओस् चम्किन्न धर्ती जति
पुरै घर पोत्दा पनि रातो माटोले ऊबेला क्रान्तिकारी हुन सकेन मेरो दशैं घरको माथिल्लो भागमा कमेरोले पोत्दा मेरो दशै सिहदरबार जस्तो देखिएको थिएन शासंद सचिवालयमा सुटुक्क दवाव दिएर
यो बुढो दशैँ ऋणको भारले थिचिएका बुढा बाबुहरू अनि प्रतिज्ञाको भारीले किचिएका बुढा भीष्म पिता उस्तै-उस्तै लाग्छ मलाई वाणै वाणको शैयाले घेरिएका कठैबरा सबै लाचार कठैबरा सबै किंकर्तव्यविमूढ
केहि लेख्ने जमर्कोमा गम्छु गमाइका अनेक भाव तरङ्गित हुन्छन् शब्दको सामर्थ्य खोज्छु र खुरूखुरू बाटो रोज्छु म मेरो पङ्क्ति यात्रामा केही कथा बुन्छु पात्रहरु यत्रतत्र सर्वत्र मुखरित हुन
विसं २०५७ सालबाट सुरू भएको थियो । यसको गठन प्रकृया र यसको अस्तित्वको शुरूवातका लागि अग्रज बलराम पोखरेल, म (ऋतु आसीक), केशव आचार्य, अमृतलाल श्रेष्ठ, अशोक पौडेल आदि
छोरा खै के दिउँ तिमीलाई जन्मदिनको उपहार? ईश्वरले सबल हात दिए मात्र म तिमीलाई कलम उपहार दिन्छु तिमी आफ्नो मौलिक कथा आँफै लेख्नु मेरा अधुरो कथामा तिमीले पाना
आखिर त्यो त माया रहेछ व्यर्थैमा यी आँसु बगेछ दु:ख भन्छन् कहाँ छ आँसुसंगै उडिजाने मनको बह बिस्तारै समयले चुँडिलाने मलाई पर्यो उसलाई पर्यो रोक्दा रोक्दै आँसु झर्यो
ठाकुरप्रसाद बरालद्वारा लिखित अनुसन्धानात्मक कृति धनकुटाका एक सय एक सन्तान भाग–१ २०७६ सालमा नै प्रकाशित भएतापनि २०७८ सालको भाद्र महिनामा मात्र पढ्न पाइयो । उक्त पुस्तक पढ्दा मनमा
जीवन जती जति गहिरिएर सोच्यो त्यती त्यती नै गहिरिंदै जाने सागरको गहिराईजस्तै रहेछ । जिउँदै गयो समयको भेलमा बग्दै जाने खोलाजस्तै । आ-आफ्नै राम कहानी कोर्दै जाने आख्यानजस्तै।
हिजाज दूध, दही, किरिम, पनिर यस गौशालामा पाँइन्छ। आठदश वर्ष देखि यता यस गौशालामा धेरै राम्रो उत्पादन भएको छ अनि यो बेरोजगारहरूको एउटा आड भरोसको दह्रिलो संस्थान बनिई
म केही पनि लेख्न सक्दिन मबाट तिमीलाई अलग बनाएर । तर एकाध मन फुटको दिशातिर अग्रसर हुन खोज्छ तिम्रो भौतिक शरीरको उपस्थितिबिना । यी हातको रेखाहरुसँग आँखा जुधाउँदा
म जुन समयमा जन्मेँ ,तिथिमीति यकिन छ म कुन समयमा मर्छु तिथिमीति भन्न कठिन छ तर मृत्यु छायाँसरि हरपल छ जन्म र मृत्युबीचको जीवनकालमा अनेकन घटना दुर्घटना, भयाबहता
विसं २०७६ सालबाट आरम्भ भएको कोरोना कहरको महामारीले विश्वलाई निकै आक्रान्त बनायो । विश्वका थुप्रै मानिसको जीवन समाप्त भयो । नेपाल पनि यस रोगको महामारीबाट अछुतो रहन सकेन
सेवानिवृत्त जीवन उसै पनि फुर्सदिलो हुने नै भयो, त्यसमा पनि कोरोनाको कहरले गर्दा अधिकांश समय घरकै कोठामा बिताउनुपर्ने बाध्यता छ । केही सामाजिक भूमिकाहरू पनि खुम्चिएका छन्
