आकाशमा घामको यात्रा क्षितिजतिर सर्दै गर्दा मान्छेको छायाँ चैं किन मान्छेको उचाईभन्दा पनि अग्लो बन्दै गएको होला ? खै कस्लाई सोधूँ ? साँच्चै भन्नु पर्यो भने मान्छेले आफ्नो
चिप्लेटी खेल्ने ढुङ्गामा कुनै डोब भेटियो भने कतिपनि नडराउनु, त्यहाँ मेरी आमाले भर्खरै पाइला राखेर फर्किएकी छिन् | हिँड्ने बाटोमा भेटिएनन् कुनै काँडा भने आश्चर्य नमान्नु त्यही बाटो
संसारमा मान्छे सबै आखिर उस्तै हुँदो रहेछ मुटु फरक तर ढुकढुकि उस्तै चल्दो रहेछ। जात धर्म उमेर वर्ण अन्ततः तपिसलका कुरा हुन भौगोलिक भिन्नताको अर्थ के पो हुदो
तिमीलाई भेट्दा म खुसी भएछु हात समाती म संगै गएछु नदी किनारमा पुगेर उभिदा मायाले औँठी लगाइ दिएछु हेरिदियौ तिमीले हरियो बन म हेर्छु तिमीलाई रमाउछ मन सिरी
शान्त हिमश्रृँखलासँगै मुस्कुरायकी आमाको साथमा म आनन्द लिंदै रम्न पाएकोछु चन्द्र सूर्य झण्डा मुनी समयको अन्तरालमा गाँसिएका दिन र रातको खेल हिजो आज म देख्दैछु हिमालदेखी तराईका फाँटहरुमा
सङालेर स्वप्ना चितामा जलाएँ सबै राख पारी नदीमा बहाएँ निकै आश बोकेर आएँ विदेश न भो नाम ठूलो न ऐश्वर्य पाएँ वृथा कल्पना रैछ आनन्दभोग ठुँगे खिन्नताले भरोषा
अवसर र समयले ठूलो भएको मान्छे ऊ अर्काको काँधमा चढेर अग्लिएको मान्छे ऊ आँफै मपाईं बन्छ बिना प्वाँख उड्न खोज्छ पद र प्रतिष्ठालाई पेवा ठान्छ आफ्नै आँखासमेत छलेर
जीवन मृत्यु बोकेर बाँचिरहेछ हत्केलामा मृत्यु बोकेर किनारा भेट्न नसकेको जीवन हरेक क्षण अल्पायुमै सकिन खोज्छ कुनै निश्चित परिधि भेट्न नसकी जब मृत्यु बाँचेको जीवन देख्छु तब लाग्छ
एक कार्यक्रमकाबीच नोभेम्बर २४, आइतबार काठमाडौंमा साहित्यकार शिवप्रसाद सत्याल “पीठ”को स्मृति दिवसको अबसरमा“शिवप्रसाद सत्याल “पीठ”त्रिआयामिक व्यक्तित्वका सङ्गम” स्मृति ग्रन्थ सार्वजनिक भयो । प्राध्यापक देवीप्रसाद सुवेदीले सम्पादनमा अन्तराष्ट्रिय नेपाली
मौसमका अनगिन्ती उपहारहरू फेरिरहने रङ्ग मौसमको बानी हुन्छ कहिले घाम कहिले छाँया गर्मी थाहा नपाउँदै जाडो तुरुन्त आइहाल्ने यो मौसमको रहस्य कसोगरी जानि राख्ने ? बिहानीको झुल्के घाम
नायक, धेरै बर्ष हिंडेको पुरानो बाटो चटक्क माया मारेर नयॉं र चम्किला बाटाको सिंडीहरू चढ्न खोज्छ बिहान उठ्ने बित्तिकै आङ् तन्काउँदै सॉंईलीको पसलतिर चियाको चुस्कीसँगै ओठलाई गोलाकार बनाउँदै
धमिराले घरको मूल खाँबो खाएजस्तो विकासको मूल खाँबो नै खायो सहयोगको नाममा उद्योगधन्दाहरु सबै खायो र उसैमाथि आश्रित बनायो । भन्सार बढायो, सङ्ग-सङ्गै आम्दानीको संसार बढायो निरिह हामी
जहर पिउने जीवनमा कहिल्यै रहर थिएन तर पनि नपिएको खासै कुनै प्रहर रहेन ।। हिजोसम्म उसको विश्वास गरेरै सँधै धाएँ विश्वासघात गरे पछि दुष्टको कुनै भर भएन ।। जहर पिउने
श्वेत हिमाल मुनि कायरहरुको अखडा छ चिन्तन र चरित्र गुमाई कुण्ठाकै झगडा छ। ऋषिमन भन्दै लालीपप खुवाउँछ छिमेकी लुटिंदै छ इज्जत बेसुरहरुको लफडा छ। सीमा मिच्ने आरिसेलाई के
हो, हामीहरू यसरी नै बगिरहने छौं जसरी बग्छ पानी हिमालदेखि पहाड हुँदै तराईबाट भारत प्रदेश बगेर हिन्द महासागरको गर्भमा विलिन हुन्छ । हामी पानी हौं अविरल बगिरहने हिमाल
एकतामा कति ठूलो शक्ति हुन्छ देखाउन बिस्तारवादको बिरोधमा आफ्नो नाम लेखाउन आऊ आवाज मिलाउँ हात मातृभूमि पिडित हुँदा मित्र बनि कुटिल हुँदै छिमेकीले न्याय लुट्दा । मेरो लिपुलेक
