विचार गर, बजारमा भजन बिक्ने बेला हो यो, सीधासादा पाखा लाउँदै दुर्जन बिक्ने बेला हो यो, विषादी छ खान हुन्न भन्छौ तिमी बजारको त्यही विषादी चर्को भाउमा झन्
आज आशाको मुहार र व्यवहारमा नौलो आशा र उत्साहको रौनक देखिंदैछ । उनी आज बिहानै देखी निकै प्रसन्न, उत्साहित र उज्याली देखिएकीछिन् । सँधैभन्दा निकै पहिले नै उठेर
बिहानै उज्यालोले आँखा खोल्न सुरु गरेको क्षण चराचुरुङ्गीको स्वरमा समाधी टुट्छ उस्को आँखा खुल्छ चाउरिएको अनुहारमा निधारको धर्साहरु खुम्चाउँदै चारैतिर दृष्टि फैलाउँछ भेट्छ आफूलाई एक्लै शुन्यमा शुन्य हराउँदा
म इजरायल पुगेको त्यस्तै २२-२३ महिना भएको थियो । बिसं २०६४ साल वैशाक–जेठतिरको कुरा हो । राहातबाट कम्पनीले मलाई ३ महिनाको लागि भनेर त्यहाँ पठाएको थियो । त्यो
इन्जिनीयर चेरव घिमिरेजीसँग मेरो धेरै लामो समय मित्रता हुन पाएन । तैपनि छोटो समयमै भएको सहकार्यले एउटा अमिट सम्झना छाडेको छ । म बिसं २०७० साल मंसीरदेखि रसुवा
सदाझैं, काठमाडौँका ठिटलाग्दा दिनचर्यासँगै आफुभित्रको अव्यक्त र असन्तोष आत्मग्लानीलाई खुईलिएको प्यान्टको गोजीभित्र हालेर रत्नपार्कतिर भौतारिरहेको थिएँ । एक अँजुली साँझ पश्चिमतिर पोखिंदै थियो। वातावरण बिस्तारै ध्वनिरहित हुँदै थियो
काउकुति लाग्छ लाज लाग्छ भुतुक्क हुन्छु एकान्त अनि भीडमा पनि बाटोघाटो जाँहिताँहि त्यसो नभन्नु है । आफूलाई नै भनेको हो कि होइन ठम्याउन गाह्रो लाग्छ कविजी भन्छन्- मलाई
खुला हावामा जबजब तिमी सकसकाउँछ्यौ प्रेमिल ती गगन छोएर सँग-सँगै उडिदीन मन लाग्छ। तिम्रै रमिते बनेर ति नयन भरि इन्द्रेणी छरिदीन मन लाग्छ जब तिम्रा यौवनहरुले साउती गर्छन
यो बस्तिको घना जङ्गल भित्र असंख्य छिचिमिराहरू आ-आफ्नै तालमा भुन-भुनाइरहेका छन् म सडक बिच टक्क अडिएको छु छाँया हराएको छ लाग्छ मसँगै समय अडिएकोछ नदी अडिएको छ धर्ति
उढेर आयो त्यो रानी चरी ऐंसेलु झाँगैमा सम्झेर मलाई नरुनु आमा त्यो गोधुली साँझैमा। उर्लेर आयो त्यों आँधी खोला कहिलो होला बिसाउनी ? तर्दैछौ छौं हामी जङ्घार पनि
कसैलाई माया गर्नुभन्दा सम्झनुको मज्जा छुट्टै हुन्छ मनलाई दु:खाएर सम्झदा उसको र मेरो मिठो सम्बन्धको इतिहासले मनलाई दुख्न झन सयौँ गुणा उर्जा दिन्छ । यो मनको दु:खाईमा एउटा
प्रथम अस्त्रारम्भ बर्सियो चिनियाँ भूमीमा बिस्तारै टिप्दै गयो इटली कोरिया दीपमा । भुसको आगो झैं यो सल्किंदै गयो पुग्यो बेलायत स्पेन अमेरिकासम्म । न धर्म भन्दैछ यसले न
