खुला हावामा जबजब तिमी सकसकाउँछ्यौ प्रेमिल ती गगन छोएर सँग-सँगै उडिदीन मन लाग्छ। तिम्रै रमिते बनेर ति नयन भरि इन्द्रेणी छरिदीन मन लाग्छ जब तिम्रा यौवनहरुले साउती गर्छन
यो बस्तिको घना जङ्गल भित्र असंख्य छिचिमिराहरू आ-आफ्नै तालमा भुन-भुनाइरहेका छन् म सडक बिच टक्क अडिएको छु छाँया हराएको छ लाग्छ मसँगै समय अडिएकोछ नदी अडिएको छ धर्ति
उढेर आयो त्यो रानी चरी ऐंसेलु झाँगैमा सम्झेर मलाई नरुनु आमा त्यो गोधुली साँझैमा। उर्लेर आयो त्यों आँधी खोला कहिलो होला बिसाउनी ? तर्दैछौ छौं हामी जङ्घार पनि
कसैलाई माया गर्नुभन्दा सम्झनुको मज्जा छुट्टै हुन्छ मनलाई दु:खाएर सम्झदा उसको र मेरो मिठो सम्बन्धको इतिहासले मनलाई दुख्न झन सयौँ गुणा उर्जा दिन्छ । यो मनको दु:खाईमा एउटा
प्रथम अस्त्रारम्भ बर्सियो चिनियाँ भूमीमा बिस्तारै टिप्दै गयो इटली कोरिया दीपमा । भुसको आगो झैं यो सल्किंदै गयो पुग्यो बेलायत स्पेन अमेरिकासम्म । न धर्म भन्दैछ यसले न
नयाँ वर्ष आगमनमा फूल फुले सुगन्धको बासना छर्दै आऊ फेरि पनि उज्यालो झलमल जतातता । सूर्यका किरण छर्दै शुभकामना छ उपहार उकाली ओराली गर्दै अब गन्तब्य पुरा गर
कोरोना भाइरस चीनको वुहान प्रान्तमा जन्मिएको बेला म एउटा पीडामा थिएँ मान्छे त्यो बेला कमजोर हुँदो रहेछ , जुन बेला पीडाको भाइरसले मान्छेको मनमा आक्रमण गर्छ। शायद मलाई
कोरोना हो दनुज ननिको विश्वविध्वंसकार अत्याचारी अधम खल हो लोकसंहारकारी । अन्यायी हो अति दुख दिने शिष्टताको शिकारी पापाचारी प्रणय नहुने रोग हो प्राणहारी।।१।। रोगीलाई तनमनधनको साधनाले सघाऔं
अहिलेभन्दा २२ वर्ष अघि जापान पुग्दा अलमल-अलमलमै रेलका डिब्बाहरुको भिडभाडमा म पनि मिसिएको थिएँ । भीडभाडबीच कि हातमा पत्रिका वा पुस्तक बोकेर एकोहोरिने भेटिएका थिए कि अलिकति होलो
कतै सिमाना वारि, कतै सात डाडाँ पारि, त कतै समुद्रहरू तरि, अरुको मूलुकमा आश्रित, आफ्नै देश छिर्न बन्चित अनागरिक म नागरिकहरू । कोरोनाको महामारीले त्रसित महरु, देश फर्किने
निष्ठुर कोरना कहाँबाट आयो आज सबको मन व्याकुल बनायो ह्वारह्वारी भाइरसको आगो फालेर मानव जातीको सातो उडायो । यो संसारलाई तहस-नहस बनायो उपचार नपाई जीवन गयो जा-जा कोरोना
चुपचाप चुपचाप नजर चोरी साह्रै सुन्दर मृगलोचनी अलमलिएँ म रमाइरहेँ मोहित भएँ लाग्यो मोहनी सजायौ तिमीले भन कसरी मैन जस्तो त्यो बदन मन पर्यो दिलमा कतै जुधिसकेछ हाम्रो
कोरोना छली बाँचिएछ भने यो काललाई साँचिएछ भने मेरा सन्ततिलाई म पनि एउटा कथा भन्छु होला । मेरा पुर्खाले मलाई भने झैँ- हजुरबुवाका काठमाण्डौ पस्दाका कथा जस्तै हजुरमुवाका
महिषासुर बनेर जाग्दैछ कोरोना विश्वव्यापी भएर त्यसैले त, बर्ल्ड मिटरको पारो तातेर चढ्दो छ मृत्यु महल रक्ताम्य लत्पतिएर तर चेत छैन अझै पनि मनुवामा । पीडामा मलहम पट्टि
समयको घेराबन्दीमा अनिश्चित जिन्दगी था’ छैन कता कोल्टे पर्ने हो त्यो समय । यो समय भुत/भविष्य अनि वर्तमानको कठघरामा ठिङ्ग अपराधि भएर उभिएकोछ हिजो नसोचिएको कथा आज पोखिएकोछ
