नयाँ वर्ष आगमनमा फूल फुले सुगन्धको बासना छर्दै आऊ फेरि पनि उज्यालो झलमल जतातता । सूर्यका किरण छर्दै शुभकामना छ उपहार उकाली ओराली गर्दै अब गन्तब्य पुरा गर
कोरोना भाइरस चीनको वुहान प्रान्तमा जन्मिएको बेला म एउटा पीडामा थिएँ मान्छे त्यो बेला कमजोर हुँदो रहेछ , जुन बेला पीडाको भाइरसले मान्छेको मनमा आक्रमण गर्छ। शायद मलाई
कोरोना हो दनुज ननिको विश्वविध्वंसकार अत्याचारी अधम खल हो लोकसंहारकारी । अन्यायी हो अति दुख दिने शिष्टताको शिकारी पापाचारी प्रणय नहुने रोग हो प्राणहारी।।१।। रोगीलाई तनमनधनको साधनाले सघाऔं
अहिलेभन्दा २२ वर्ष अघि जापान पुग्दा अलमल-अलमलमै रेलका डिब्बाहरुको भिडभाडमा म पनि मिसिएको थिएँ । भीडभाडबीच कि हातमा पत्रिका वा पुस्तक बोकेर एकोहोरिने भेटिएका थिए कि अलिकति होलो
कतै सिमाना वारि, कतै सात डाडाँ पारि, त कतै समुद्रहरू तरि, अरुको मूलुकमा आश्रित, आफ्नै देश छिर्न बन्चित अनागरिक म नागरिकहरू । कोरोनाको महामारीले त्रसित महरु, देश फर्किने
निष्ठुर कोरना कहाँबाट आयो आज सबको मन व्याकुल बनायो ह्वारह्वारी भाइरसको आगो फालेर मानव जातीको सातो उडायो । यो संसारलाई तहस-नहस बनायो उपचार नपाई जीवन गयो जा-जा कोरोना
चुपचाप चुपचाप नजर चोरी साह्रै सुन्दर मृगलोचनी अलमलिएँ म रमाइरहेँ मोहित भएँ लाग्यो मोहनी सजायौ तिमीले भन कसरी मैन जस्तो त्यो बदन मन पर्यो दिलमा कतै जुधिसकेछ हाम्रो
कोरोना छली बाँचिएछ भने यो काललाई साँचिएछ भने मेरा सन्ततिलाई म पनि एउटा कथा भन्छु होला । मेरा पुर्खाले मलाई भने झैँ- हजुरबुवाका काठमाण्डौ पस्दाका कथा जस्तै हजुरमुवाका
महिषासुर बनेर जाग्दैछ कोरोना विश्वव्यापी भएर त्यसैले त, बर्ल्ड मिटरको पारो तातेर चढ्दो छ मृत्यु महल रक्ताम्य लत्पतिएर तर चेत छैन अझै पनि मनुवामा । पीडामा मलहम पट्टि
समयको घेराबन्दीमा अनिश्चित जिन्दगी था’ छैन कता कोल्टे पर्ने हो त्यो समय । यो समय भुत/भविष्य अनि वर्तमानको कठघरामा ठिङ्ग अपराधि भएर उभिएकोछ हिजो नसोचिएको कथा आज पोखिएकोछ
तिम्रो प्रतिक्षा मैले भन्दा धेरै यो शहरले गरेको थियो होला नत्र किन यो सहर चुपचाप बस्छ ? किन समुद्रको छालहरू सहरतिर आउन कोशिस गरिरहन्छन् ? अनि किन रातको
मैले नागरिकता च्याप्न थालेदेखि म तिम्रो नागरिक। राज्यको सात सिमाना छिचोलेर राजधानीको मध्य भागमा बरालिदै गर्दा मैले मत पत्रमा पहिलो पटक छाप हानेर बुढी औँलाको नङको फेद पहिलो
भर्खरै परदेशबाट फर्केको मेरो साथीले मेरै माग बमोजिम ल्याएको छ केहि थान चकलेट म चाहन्छु मेरो साथी चकलेट बोकेर मेरो घरतिर नआओस् । भर्खरै मेरा छिमेकी दाइ आफ्नै
म्याराथन दौडमा मान्छे मान्छेको सहयात्री बनि डौडिरहेछ मृत्यु चुप्चाप चुप्चाप हिजो आज नचाँहदा नचाँहदै मानिसहरुको हुलसँगै यत्र तत्र छरिएरै दौड़ीरहेछन् । बिना साँधको रेखांकन पार गर्न सपना विपनाबिचको
