साईंला ! कति डिग्री सेण्टिग्रेट खडेरी परेपछि एउटा प्यास तिर्खा बन्छ ? बढ्दै बढ्दै कत्रो भएपछि एउटा फोको गलाको गिर्खा बन्छ ? हरेक दिन सुसेल्दै हिंडेको तमोरले मलाई
कसैको भैसकेको यो जोबन फेरी चिस्याऊन नआऊ मेरो घर झुपडी देख्ने मान्छे भुलाएर महल सम्झिन नआऊ बिहानीको शितको थोपा संगै आँसु पोखाउन कहिल्यै नआऊ कसैको भैसकेको यो जोबन
भएन देशमा समुन्नति सदैव देखियो अधोगति रहेन शुद्धता कसै सँग अधर्ममा गयो सधैँ मति अनेक स्वार्थमा छ नायक कुकर्म झाङ्गिदा भयो अति बढ्यो लुछाचुँडी परस्पर विकाशमा पुग्यो निकै
हामीले सोचेका कुराहरु यो नयाँ बर्षमा पुरा होस् चुम्न पाईयोस शिखर, प्रगतिको उत्कर्षमा पुग्न । चारै दिशामा छाउन पाईयोस, उत्तर होस् या दक्षिण पूर्व होस वा पश्चिम सुख
शुभकामना शुभकामना हरेक दिनको तिमीलाई लाख लाख कामना हर इच्छाहरु पुरा हउन्, स्वस्थ रहोस् जीवन हाँसि खुशी प्रफुल्ल होस्, सँधैं सँधै जीवन सरस्वतीले वास गरुन्, मधुर वाणी भित्र
आँशुका ढिक्का सँग-सँगै मिसिएर पोखिंदै थिए मेरा शब्दहरू मुटुको धड्कन सँग-सँगै खोसिँदै थिए मेरा खुशीहरू विमोचित चोटहररू बोकेर म हिंडी रहँदा कोहि पनि आएन मेरो लागि सहानुभूति बोकेर
सबैतिर छ्वाप्पै छोपेको छ भय र त्रासको भकारीले थिचेको छ अदृष्य शक्तिको चक्रव्युहमा उनीहरु, म र हामी यात्रीहरुलाई बुख्याँचा निरन्तर तर्साईरहन्छ चपेटामा पारिरहन्छ । अवाक नजर लगाउँछ चियाउँछ
हाँसोको मुल्य छैन यहाँ आँसुको अर्थ छैन ढलेको छ एउटा जीवन उठाउनलाई खर्च छैन फटाहा र भ्रष्टहरुको बोला बाला चलिरह्यो इमान्दार र सोझाहरुको कतै पनि चर्चा छैन रुघा-खोकी
त्यहि पुरानो पोका-पन्तुरो बोकेर, गाडिको छेउको फाटेको सिट्मा बसेर, धमिलो देखिने झ्यालबाट यो रङगीन संसार हेर्दै, पर्खी बसें आफ्नो गन्तब्य कुरेर । उही पुराना अनुहारहरु, उस्तै छ बग्ने
सकस नै सकस रैछ जिन्दगी नसकिने बहस रैछ जिन्दगी सहनु पर्दछ सहस्र वेदना कठिनको तपस रैछ जिन्दगी जति गरे पनि हुँदैन पूर्णता शिशिर झैँ विरस रैछ जिन्दगी फजुलमा
यो चिसो रातलाई भोलिपल्ट घाममा सुकाउँछु भन्छु बिहान उठेपछि न्यानो घामले बिर्साइदिन्छ घाम र म लठ्ठा बाजी हुँदै मेरो दिन जान्छ । फेरि उही चिसो सिरेटोमा कठङ्ग्रिएको मुटुलाई
बा ! आज भाइले कलम जितेर आयो वाद-विवाद प्रतियोगितामा शीर्षक थियो- “बन्दुक ठूलो कि कलम” ?! घर आयो हजुरले किनिदिएको नक्कली बन्दुक बाकसबाट निकालेर हेर्यो हजुरको फोटो नियाल्यो
