सबले मलाई भन्दा होलान,परदेशमा सुखिछ भनेर सुख भन्ने कती छैन,चैन भन्ने छँदै छैन पसिना र रगत बग्छ,झरनाको पानी बनेर सम्झिल्याउँदा साहुको ऋण, टाउको बन्छ पहाडजस्तै श्रम भन्ने खै
आजभोलि प्रभुहरूको मन्तव्य फेरिएको छ, परिभाषामा अब सभ्य-असभ्य फेरिएको छ, उहाँहरूकै विश्वास गरी गरी पछि लागियो- पुग्ने कहाँ, जब अगुवाकै गन्तव्य फेरिएको छ
उसले मलाई नचिनेर, सोध्यो को हौ भनी देखाउँदै सगरमाथा, मैले पनि भनें त्यो देशको मान्छे म हुँ, छाना संसारको शान्ति छर्दै जुन देशमा, बुद्ध जन्मिएको । हिमालमा चौंरी
पुरानो वर्षलाई थन्क्याउन खोज्दा थन्किन बाँकि कामहरु मनको कुनामा बसेर जोडघटाउ गर्न थाले नयाँ कामहरु छातीमा नयाँ वर्षको विल्ला टाँस्ने होडबाजी गर्न थाले तर मेरा मात्र हातहरु हल्लिरहे,
धेरैजसो मानिसहरू रिसाकै देखिन्छ खानेकुरोमा रसायन मिसाकै देखिन्छ कता धाउनु कसलाई भन्नु देशको बेरोजगारी विदेश जान समस्या भिसाकै देखिन्छ श्रीमती एकातिर छिन् श्रीमान अर्कोतिर केटाकेटीले चैँ आँखा चिसाकै
मनको आकासमा छाउने कल्पनाका तरंगहरु बिना बादल गर्जिन्छ अहमको भावभित्र मीठो सम्झनाका बिम्बहरु डुल्छ भाव सागरभित्र अनन्त यात्राको सिमा बिहीन दिशामा जीवन नगरीमा जीवन यात्रा ! सुरु र
जिन्दगीको गोरेटोमा सुमधुर बिहानीको आभाष गराइदिने, तिमी “इस्ट” हुनुपर्छ संगीतको मेरो मनपर्ने कलेक्सनलाई पनि माथ दिने तिमी त्यो “प्लेलिस्ट” हुनुपर्छ कस्तो कतैबाट पनि मिलेन, जिन्दगीका पानाहरु भर्न धेरै
मेरो विश्रृङ्खलित मनलाई श्रृङ्खलाबध्द बनाउने तिमी कुहिरोको कम्बल भित्र आफूलाई लुकाएर मलाई सूर्यको विसर्जित तातो लप्काबाट बचाउने तिमी ओ प्रिय निलकमल ! रङ्गै रङ्गको संसारमा मलाई निलो रङ्गले
हराएछु आँफै म त कतै,खोज्न जाँदैछु । रहस्य रहेछ मानव जीवन, सोध्न जाँदैछु । गर्भभित्र कसरी प्रवेश हुन्छ, हाम्रो आत्मा हैरान भएँ सोच्दा सोच्दा, द्वन्द रोक्न जाँदैछु ।
लाजका कुरा गर्ने तिमी म बैमानी हुनुपर्छ रातभरी जूनका सामु पानी पानी हुनुपर्छ । चुम्न सक्छ अन्जान कुनै भमराले फूललाई पक्कै हैन दिल साट्न चिनाजानी हुनुपर्छ । हतार
प्लेनबाट उत्रिएर पहिलो पाइला टेकेको दिन परदेश ले भन्छ आइया दुख्यो,पख्लास जिम्दै कसरि फर्किन्छ्स हेरौंला हरेक बिहानी काममा निस्कंदा ढोका खोल्ने बित्तिकै घामको प्रकाश सिधै अनुहारमा आएर ठोक्किदै
केहि मान्छेहरू यस्तरी कुद्छन मानौ उनिहरुलाई निकै हतार छ सडक, पेटि, गल्ली जहाँ पायो उहीं रफ्तारमा दौडिन्छन अगाडीको मान्छेलाई पन्छाएर आफू अघि पुग्छन मन्दिर, हस्पिटल, बिल तिर्ने ठाउँ
सुक्खा मेरा यी परेलीहरुलाई आँशुको धाराले धुन मन लग्यो कहिले काहीं सुक्कँ-सुक्कँ गरि एकान्त कुना पसेर रुन मन लग्यो । तिमी छैनौ यो धर्ति माझ आज अतितलाई सम्झिएर
सँधै सुतिरहने ती तोपहरू तिमी बोल्न थालेपछि उठेका हुन्, दिउँसै निदाइरहने जारहरू तिमीले हेर्न थालेपछि ब्युँझेका हुन् । पर्खालले घेरेको दरवारभित्र कहिल्यै नपग्लने गरी जमेर बसेका पत्थरका मुटुहरू
