लाजका कुरा गर्ने तिमी म बैमानी हुनुपर्छ रातभरी जूनका सामु पानी पानी हुनुपर्छ । चुम्न सक्छ अन्जान कुनै भमराले फूललाई पक्कै हैन दिल साट्न चिनाजानी हुनुपर्छ । हतार
प्लेनबाट उत्रिएर पहिलो पाइला टेकेको दिन परदेश ले भन्छ आइया दुख्यो,पख्लास जिम्दै कसरि फर्किन्छ्स हेरौंला हरेक बिहानी काममा निस्कंदा ढोका खोल्ने बित्तिकै घामको प्रकाश सिधै अनुहारमा आएर ठोक्किदै
केहि मान्छेहरू यस्तरी कुद्छन मानौ उनिहरुलाई निकै हतार छ सडक, पेटि, गल्ली जहाँ पायो उहीं रफ्तारमा दौडिन्छन अगाडीको मान्छेलाई पन्छाएर आफू अघि पुग्छन मन्दिर, हस्पिटल, बिल तिर्ने ठाउँ
सुक्खा मेरा यी परेलीहरुलाई आँशुको धाराले धुन मन लग्यो कहिले काहीं सुक्कँ-सुक्कँ गरि एकान्त कुना पसेर रुन मन लग्यो । तिमी छैनौ यो धर्ति माझ आज अतितलाई सम्झिएर
सँधै सुतिरहने ती तोपहरू तिमी बोल्न थालेपछि उठेका हुन्, दिउँसै निदाइरहने जारहरू तिमीले हेर्न थालेपछि ब्युँझेका हुन् । पर्खालले घेरेको दरवारभित्र कहिल्यै नपग्लने गरी जमेर बसेका पत्थरका मुटुहरू
सदियौँदेखि अँध्यारो छ यहाँ । कालोनीलो छ चारैतिर । छैन अर्थोक केही यहाँ अन्धकार शिवाय ! छामछाम छुमछुम छ जिन्दगी । अति कोलाहलग्रस्त भएर पनि चारैतिर घोर सन्नाटा
अबत जिन्दगी अतालियो अधिक तापले निसासियो हुरहुरी बले प्रकल्पना रहर बीचमै उजाडियो हर उपासना भए वृथा किन रिझेन दैव टाढियो विरहले लुट्यो सबै खुसी मलिन चेहरा उदाङ्गियो भर
“मन्दोदरी ! तिमी मलाई एकभारी खर पैंचो दिन सक्छ्यौ ? म टाँकीको रूखमुनि एउटा ‘छाउगोठ’ बनाउँदैछु यमुनालाई राख्न। हेर्न मन छ यसपाली ‘छाउगोठ’ बसेकी यमुनासँग यमराजले टीका लागाउँछन्
छैनौ तिमी पास,छ याद बाँकी गुञ्जिन्छ चारैतिर नाद बाँकी गाँजे सधैँ व्यग्र र वेदनाले बाँकी छ सम्पीड विषाद बाँकी मीठो पुग्यो केवल सम्झनामा भोग्दै छु सर्वत्र विस्वाद बाँकी
हस्पिटलको एउटा कक्ष बाहिर केहि दिनदेखि एक विमारी निक्कै धाइरहेको छ च्यातिएको लुगा,च्यातिएको टोपी उसको शरिरमा छर्लंग्ग देखिन्छ । आफ्नो व्यथा उसले बार बार कक्ष भित्र सेता लुगा
युद्ध जारी थियो । मान्छेसँग मान्छेको युद्ध । मेशिनसँग मान्छेको युद्ध । अनि अहिले त मान्छेसँग मेशिनको युद्ध । यहाँ मान्छेहरु पहिल्यै भ्रष्ट थिए । मान्छेको सङ्गतले पछि
छुन-छुन खोज्छु तिम्लाई भेट्नै गाह्रो रैछ तिम्रो मन त ढुंगाभन्दा पनि साह्रो रैछ । दिन रात छेउमै कतै आफैंसँग तिमी छुँकी-छुँकी भन्दा भन्दै हराउँछौ तिमी । रात धेरै
कारण जे पनि हुनसक्छ जस्तो पनि हुनसक्छ जो पनि हुनसक्छ तर पनि मानिस भन्छन् “तेरै कारण” नराम्रो कुराहरू जति सबै “तेरै कारण” “तिम्रै कारण” “तपाईँकै कारण” “हजूरकै कारण”
मन उदास भो वियोगले सुख लुटे असंख्य शोकले रहर,चाहना भए धुजा विरह झाङ्गिदै छ क्षोभले जड भए समग्र चेतना नयन चिम्लिए प्रबोधले नियतिको सधैँ छ ताडना थिलथिलो छ
साहित्यकार ठाकुरप्रसाद बरालद्वारा लिखित “अहल्या” नामक उपन्यासको अक्टोबर १३ तारिख शनिबार विहान सहिद भीमनारायण श्रेष्ठकी धर्मपत्नी लक्ष्मीदेवी श्रेष्ठद्वारा सहिद भीमनारायण भवनमा एक समारोहका वीच विमोचन गरियो । धार्मिक
के मैले पाप गरेछु छोरीको रुपमा जन्मेर आमा नि’ रुँदै धिक्कार्छिन् कहिले जाली यो अन्मेर ? मेरो शरीर भो अरुको खेलौना खुलेर हिंड्न भयो त्रास लाछी भो हाम्रो
“मैले नेपाली सिकिन भने मेलो हजुलआमा नेपालबाट आउँदा म नेपालीमा कुला गर्न सक्दिन, मेलो हजुआमालाई अंलेजीआउँदैन, अनि म नेपाली स्कूल आ’ को नि !” तोते बोलीमा सुप्रिम तिम्सिनाले
