पुरै जिन्दगीको एक निमेषको लागि पनि सम्झनै मन नलागेको लेख्नै मन नपरेको वास्तै गर्न नचाहेको एउटै शब्द ‘तिमी’ । अनि, फेरी संगितका धुनहरूसँग श्वासको झन्कारसँग शरिरको रक्तप्रवाहजस्तै दिमागैभरी
धेरै वर्षअघिदेखि चीनको यात्रा गरौं गरौं लागेको थियो तर आफूले सोचेजस्तो हुँन्न जीवन । त्यस्तो सजिलो पनि छैन भन्ना साथ फुत्त हिड्नलाई । यसपटक भने जन्मभूमीको
सुहाग रातमा जस्तो थियो त्यस्तै हाम्रो अँगालो जति बूढाबूढी हुदै गयो त्यति रमाइलो जीवन भरको हाम्रो इतिहास मुजा परेको छालामा डुब्दै जाने घामको लाली सुहाएको त्यो गालामा चस्मा
डोको नाम्लो आँसीसँग खेल्दै हौली मेरी आमा भैँसी पाल्न घाँसको भारी ठेल्दै हौली मेरी आमा कराए’की बाख्रा पाठा के दिने हो घाँस छैन भन्दै पाखो बारी पनि मल्दै
(लेखक पराजुली) मेरा अभिन्न भित्र सुर्दशनराज पाण्डेको मामलीघर नुवाकोट (वेलकोट नगरगढी नगरपालिकामा वेलकोट) भएको बेला आत्मिय भित्र मधु पोखरेलको फोन आएको थियो । फोनमा हतार–हतार भनिएको थियो ।
मैले यो लेख्दै गर्दा बिच बिचमा एक्लै एक्लै निकै हाँसो उठ्यो त्यसै बेला झट्ट भैरव अर्याललाई सम्झिए उहाँले झन व्यंग्य लेख्दै गर्दा कति हाँस्नु हुदो हो त्यसवेला,भैरव अर्याललाई
मेराे अाेठमा देखिएका मुस्कानहरू, कृत्रिम हुन् वेदनालाई ढाक्न अाेढाईएका खाेल मात्रै मसँग भएका यी हासाेहरू किन्चित सक्कली हाेईनन् यी त सब नक्कली बजारबाट किनेका सुन जस्ता जाेसहरू, धेरै
यो २०२२ साल तीरको कुरा हो । जनता माध्यमिक विद्यालय इटहरीमा धरानबाट भोजराज खनाल प्रधानाध्यापक भएर आउनु भएको थियो । विद्यार्थीहरुमा साहित्यिक गतिविधिलााई बढाउनका लागि प्रत्येक हप्ताको शुक्रवार
करिब ३ वर्ष अगाडिको कुरा हो, म भर्खर सामाजिक संजाल टुइटरमा आएको थे, त्यसै क्रममा अकस्मात् एक जना नेपाली युवतिले बेलायतबाट मेसेज गरिन्, म अचम्मित भएँ, हाम्रो वार्तालाभले
तुफानी बेगले वृक्षहरूलाई चण्डी नाच नचाउँदा परार साल हजुर बाले जतनले छाएका, जस्ताका पाता पाता उडाउला झैँ भइरहदा मेग जर्गन हुन्छ र पृथ्वीलाई अातङ्कित तुल्याउछ यसै बेला एउटा
गाउँको बाक्लो दुध शहरमा पचेन त्यो संस्कृति संस्कार केही पनि बचेन विष हो भन्दा भन्दै तानिदिन्छन् विष पनि सानो सानो कुरामा कति धेरै रिस पनि कलकलाउने नदीनाला भयो
आमा हरिमाया पोखरेल र बुवा धनश्याम पोखरेलको कोखबाट बद्रीविशाल पोखरेलको जन्म भएको हो । भोजपुर साविक केउरेनी पानी वार्ड नं. १ हाल षडानन्द नगरपालिका दिङलामा २०११ साल असार
अध्याँरो कालो कोठामा बलिरहेको त्यो लालटिन होइन खुल्ला आकाशमा घुमिरहने बादलको प्रेमी होइन मेरो प्रणय हौ मेरो साझेदार हौ म एक्लिएको हजारौं रातको एकमात्र साक्षी हौ कयौं पटक
